Ҳар қандай эзгу ниятни, мақсадни ёмонотлиқ қиладиган, давлат сиёсатини обрўсизлантирадиган нарса — ҳукумат томонидан ўз вақтида тўғри коммуникациянинг йўлга қўйилмаслиги, ўйин қоидаларининг пухта-пишиқ белгиланмаслиги ва адолатсиз муносабатларнинг ўз вақтида бартараф этилмаслигидир.

1 апрелдан транспорт воситаларига ёнилғи қуйиш шохобчаларида нақд пул қабул қилиниши тўхтатилиши (бошқа қатор тармоқлар каби) ҳайдовчилар орасида пластик карта ва уни тўлдиришга ажиотажни юзага келтириши, ижтимоий тармоқларда эса негатив кайфият пайдо бўлиши аниқ эди. Шундай бўлди ҳам. Йўқ жойдан саволлар кўпайди. Ваҳимада ўта муҳим ислоҳотнинг эгаси йўқолди. Ҳамма масъуллар ўзини панага олди.

Айрим тўлов тизимлари эса вазиятдан фойдаланди, чангалзорда ўз маҳсулотларини банк маҳсулотларидан етарлича хабари йўқ ҳайдовчиларга ваҳшийларча тиқа бошлади, картани тўлдириш учун отнинг калласидек комиссиялар жорий этгани аниқ бўлди. Регулятор эса заиф истеъмолчиларни яна ўз ҳолига ташлаб қўйди. Ҳеч қурса тижорат банклари комиссияларига нисбатан татбиқ этилган чекловларни тўлов операторларига ҳам қўллаш ҳақида ўйлашмади. Оқибатда эса барчаси ҳўлу қуруқ баробар ёнди, олчоқ тўлов операторларини деб тижорат банкларининг имижи ҳам зиён кўрди. Бундай сукунат эса давлат ва жамият ҳаёти учун ўта жиддий ҳисобланган ислоҳот 2-3 “қоракўз”нинг чўнтаги учун қилингандек таассурот уйғотди.

Бу иш тўғри ва эзгу мақсад йўлида қилинаётганини айтишга ҳам одам иккиланиб қолди. Чунки ишонч дарз кетиб бўлган. Шундай экан, халққа тўғри тушунтирилса — одамлар тушунарди, давлат ўзи бошлаган ислоҳотни халқ тўғри қабул қилишини хоҳлаганида, бир-икки очкўзнинг иштаҳасини чеклаб, барча инструментларни одамларга шаффоф ва фаол тақдим этганида — бунчалик нафрат тагида қолмас эди ҳам. Ҳукумат айбни ўзидан излаши лозим.