Eng muhimi, PhD dasturlarining fokusi oʻzgarishi kerak. Doktorantura taʼlimi shunchaki dissertatsiya yoki maqolalardan iborat emas. Asosiy “mahsulot” – bu tadqiqotchining oʻzi, yaʼni kelajakda bilimlarni yaratadigan insondir. Bir talay qogʻozlar va “amaliyotga joriy etilgani haqida”gi maʼlumotnomalarni talab qilish emas, shaxsni rivojlantirish kerak. Q1 yoki Q2 darajasidagi jurnallarda maqola chop etish kabi yangi talablarni joriy etish muammoning yechimi emas.

 
Bu iqtibos gazeta.uz da eʼlon qilingan “Shaxsga ishonchsizlik va byurokratiya. Oʻzbekistonda doktorantura rivojlanishiga nima toʻsqinlik qilyapti? Qobil Roʻziyev bilan intervyu”dan. Bu intervyu ilmiy tadqiqot oʻtkazish va uni himoya qilish tizimi haqida oxirgi paytlarda oʻqigan eng yaxshi materiallarimdan biri boʻldi.
 
Oʻqing va mulohaza qiling:
👉 https://www.gazeta.uz/oz/2026/05/20/state-of-science-uzbekistan/

@oriftolib | Sahifalarimiz