«دو، بدّو!»

بله؛ آنچه که «نباید»، شد…!
همچنان چیزهایی برای از دست دادن وجود دارند! بله؛ همانی که کمرش را اقتصاد خم کرده و گلوله‌هایش را سر وقت در خیابان خورده بود، این‌بار با موشک و جنگنده آستانه‌ی تحملش سنجیده شد! همانی که کاسبان تحریم و تورم، کاسه‌لیسان سلطنتِ دینی داخلی و کفتارهای «فُرصَلَت‌طلب» خارجی چشم تماشای روزهای خوشش را ندارند.
آه از این پیکر مجروح!
بیچاره وطن…!
بله! جنگ شد و مُلک با وجود «محذوفات» سر جایش باقی‌ماند، مردم بی‌گناه «هم» کشته شدند و اموالشان به تاراج رفت، تاسیسات و زیرساخت‌های غیرنظامی «هم» نابود شد تا رویافروشان در آن‌طرف دنیا از استیصال ما ذوق و دستبوسی متجاوزان را کنند! بله؛ برای بیرون کردن «مستأجر» بدقلقی که همه را عاصی کرده، نشانه گرفتن ستون خانه‌ای که از آنِ «مالک» است چاره عاقلانه‌ای نبود. بله؛ ایران مالک است و ما «ستون به سقفش می‌زنیم، اگرچه با استخوان خویش». کلک مستاجر بدقلقش را هم خواهیم کند. «با هم»، زودتر. باشد تا مستأجران بعدی، از همین حالا ماست‌هایشان را خوب کیسه کنند…

• «یک، بتّرک!»

@Mohdeh_Official