Polio: wirus czy ukryte zatrucie chemiczne

Przy badaniu dokumentów historycznych i archiwów medycznych można znaleźć fakty, które wiążą masowe epidemie porażeń nie z mikroorganizmami, lecz z początkiem powszechnego stosowania niebezpiecznych neurotoksycznych pestycydów. Użycie tych środków przebiegało falami, a każda nowa fala miała prowadzić do kolejnego wzrostu liczby porażeń.

Poniżej przedstawiono udokumentowane dane, statystyki i świadectwa badaczy mające wyjaśniać ten związek.

Tło: era arsenu i ołowiu (koniec XIX - początek XX wieku)

Przed pojawieniem się DDT pierwszymi szeroko stosowanymi środkami chemicznymi w rolnictwie były związki metali ciężkich. Ich wprowadzenie miało zbiegać się z pierwszymi dużymi udokumentowanymi falami porażeń, które później nazwano polio.

"Paris Green" (lata 70. XIX wieku)

Ten insektycyd na bazie arseninu miedzi zaczęto masowo rozpylać na polach do zwalczania stonki ziemniaczanej. W tym samym okresie w raportach medycznych zaczęto odnotowywać pierwsze grupowe przypadki porażeń u dzieci.

Arsenian ołowiu (1892 rok)

Nowy, jeszcze trwalszy środek chemiczny opracowano w USA do ochrony sadów przed brudnicą nieparką. Obficie opryskiwano nim sady jabłoniowe i gruszowe. Produkty zawierające pozostałości arsenu i ołowiu trafiały na rynek.

Udokumentowane zbieżności

Pierwsza duża epidemia polio w USA miała miejsce w 1894 roku w stanie Vermont (132 przypadki). Wystąpiła bezpośrednio po najbardziej intensywnych w historii stanu opryskach sadów arsenianem ołowiu. Objawy przewlekłego zatrucia arsenem i ołowiem - osłabienie mięśni, drętwienie kończyn, utrata odruchów i neuropatia - miały odpowiadać obrazowi klinicznemu polio.

Era DDT: czym naprawdę jest polio?

Z punktu widzenia przedstawionej analizy toksykologicznej kliniczne polio ma być ogólnoustrojowym zatruciem ośrodkowego układu nerwowego przemysłowymi truciznami. Głównym czynnikiem najsilniejszych epidemii w latach 40. i 50. XX wieku miał być DDT (dichlorodifenylotrichloroetan) - insektycyd, którym masowo opryskiwano miasta, parki, plaże i gospodarstwa rolne.

Tożsamość objawów i uszkodzeń

W 1953 roku amerykański lekarz Morton Biskind opublikował badanie w czasopiśmie The American Journal of Digestive Diseases, oparte na jego wystąpieniach przed Kongresem USA. Stwierdził, że obraz kliniczny zatrucia DDT jest całkowicie identyczny z polio. Oba stany mają przebiegać według tego samego schematu:

* Nagły początek z wysoką gorączką i osłabieniem.
* Nudności, wymioty, biegunka i ciężkie zaburzenia przewodu pokarmowego.
* Silne bóle mięśni przechodzące w wiotkie porażenie kończyn oraz uszkodzenie mięśni oddechowych.

Podczas badań tkanek zwierząt laboratoryjnych narażonych na DDT stwierdzono zmiany zwyrodnieniowe i zniszczenie neuronów w rogach przednich rdzenia kręgowego.

Zmiany te miały być identyczne z tymi, na podstawie których rozpoznawano polio.

Dlaczego chorowały głównie dzieci?

Środki chemiczne (zarówno arsenian ołowiu, jak i DDT) są substancjami rozpuszczalnymi w tłuszczach i trwałymi. Trafiając na pola i do pasz, były zjadane przez bydło i w dużych ilościach gromadziły się w mleku krowim. Dzieci, jako główni konsumenci mleka i świeżych owoców, miały otrzymywać największe dawki neurotoksyn. Ponieważ bariera krew-mózg u dzieci nie jest jeszcze w pełni rozwinięta, toksyny miały bezpośrednio uszkadzać układ nerwowy.

Fakty ze statystyk i wykresów

Oficjalne archiwa amerykańskiego Ministerstwa Rolnictwa (USDA) oraz Służby Zdrowia Publicznego (USPHS) z lat 1940-1960 mają wykazywać bezpośrednią korelację.

* Jednoczesny wzrost: fala zachorowań na polio rozpoczęła się zaraz po 1945 roku, kiedy DDT odtajniono po II wojnie światowej i dopuszczono do użytku cywilnego. Produkcja środka miała wzrastać równolegle z liczbą porażeń.

* Szczyt i spadek: rekord zachorowań na polio w USA (około 58 000 przypadków) odnotowano w 1952 roku - w okresie największego zużycia DDT. Spadek zachorowań miał rozpocząć się w 1953 roku po ostrzeżeniach amerykańskiej Służby Zdrowia Publicznego dotyczących toksyczności DDT i ograniczeniu jego stosowania na farmach mlecznych. Zużycie środka spadło, a liczba porażeń zaczęła maleć jeszcze przed upowszechnieniem szczepionki Jonasa Salka.

Zmiana kryteriów diagnostycznych

W 1955 roku amerykańska Służba Zdrowia Publicznego zmieniła zasady rejestracji choroby.

* Przed 1955 rokiem: do rozpoznania polio wystarczały objawy wiotkiego porażenia utrzymujące się przez 24 godziny. Badania laboratoryjne nie były wymagane, dlatego do statystyk trafiały również zatrucia chemiczne, toksyczne zapalenia nerwów i zespół Guillaina-Barrego.

* Po 1955 roku: kryteria znacznie zaostrzono. Polio rozpoznawano tylko wtedy, gdy porażenie utrzymywało się ponad 60 dni.

Wszystkie łagodniejsze przypadki zatruć chemicznych i krótkotrwałych porażeń miały zostać przekwalifikowane jako "aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych" lub "wiotkie porażenie innej etiologii". Według autora stworzyło to statystyczne wrażenie pokonania choroby.

Dokumenty i statystyki mają wskazywać, że katastrofa ekologiczna i chemiczna połowy XX wieku zbiegła się z epidemią porażeń, a usunięcie źródła toksyn doprowadziło do zaniku objawów w populacji.

Dokumenty dotyczące wzrostu liczby porażeń po szczepieniach

W praktyce prawnej i medycznej USA odnotowano dokumenty mające potwierdzać, że wprowadzenie preparatów do wstrzyknięć w latach 50. spowodowało gwałtowny wzrost liczby porażeń.

"Incydent Cuttera" (The Cutter Incident, kwiecień 1955)

W kwietniu 1955 roku, zaraz po rozpoczęciu masowego stosowania preparatu firmy Cutter Laboratories, w całym kraju miały pojawić się przypadki porażeń kończyn u dzieci. Według tekstu proces technologiczny neutralizacji preparatu został naruszony.

* Udokumentowane skutki: zgodnie z raportami rządowymi i materiałami sprawy sądowej Gottsdanker v. Cutter Laboratories (1958 r.) preparaty tej firmy miały spowodować około 40 000 przypadków ostrego porażenia.

* Około 200 dzieci miało pozostać ciężko niepełnosprawnych, a 10 dzieci zmarło. Sąd miał uznać firmę za odpowiedzialną za produkcję niebezpiecznego preparatu i nakazać wypłatę wysokich odszkodowań.

Efekt prowokacji (porażenie poiniekcyjne)

Jeszcze przed 1955 rokiem w czasopismach medycznych (m.in. The Lancet) publikowano badania sugerujące, że domięśniowe wstrzyknięcia drażniących substancji (w tym arsenu lub ciężkich antybiotyków) zwiększały ryzyko porażenia tej kończyny, do której wykonano zastrzyk. Wprowadzenie nowego preparatu w 1955 roku miało wywołać taki sam efekt w skali całego kraju.

Masowe szczepienia rozpoczęły się w kwietniu 1955 roku w USA. W ZSRR szeroka kampania ruszyła w latach 1958-1959.

W USA nie było federalnego obowiązku szczepień, jednak według autora stosowano silną presję administracyjną. Bez zaświadczenia dzieci nie były przyjmowane do szkół, przedszkoli i państwowych obozów.

W ZSRR procedura miała charakter obowiązkowej dyrektywy państwowej. Odmowa była niemożliwa, a szczepienia prowadzono centralnie w szkołach i przedszkolach. Do 1960 roku objęto nimi około 77 milionów osób.

Technologia produkcji szczepionek w latach 50.

Technologia miała opierać się na ekstraktach z tkanek zwierzęcych oraz agresywnych konserwantach.

Główne składniki:

* Ekstrakt z nerek małp - jako podłoże do przygotowania preparatu wykorzystywano rozdrobnione tkanki nerek makaków rezus i koczkodanów zielonych.

* Formalina (formaldehyd) - toksyczny konserwant używany do chemicznej obróbki preparatu.

* Związki rtęci (tiomersal/merthiolat) - stosowane jako konserwant w fiolkach wielodawkowych. Rtęć została opisana jako silna neurotoksyna uszkadzająca obwodowy układ nerwowy.

W 1960 roku podczas kontroli stwierdzono, że tkanka nerek zwierząt zawierała składnik komórkowy oznaczony jako SV40. Według tekstu obróbka formaliną nie usuwała go.

* Udokumentowany fakt: w latach 1955-1963 ponad 98 milionów Amerykanów oraz miliony dzieci w ZSRR miały otrzymać preparaty zanieczyszczone materiałem SV40. Dopiero w 1961 roku zmieniono standardy filtracji, aby usunąć ten składnik.

http://Telegram.me/infokju