Кожнае паведамленне пра пуск КАБаў б’е па нэрвах.

Сэрцы нават самых вопытных байцоў паскараюцца, нават пры намаганнях гэта не паказваць.

Потым — чаканне. Цягучае, вязкае. Латарэя, дзе стаўка — само жыццё. Пашанцуе гэтым разам ці не?

Секунды расцягваюцца. Ты прыслухоўваешся, нібы можаш пачуць нешта раней за іншых.

І раптам — глухія прылёты ўдалечыні. Ты выдыхаеш. Значыцца, не сюды, пранесла.

Але часам усё інакш. Гэтым разам палёгка накрывае мацней, чым звычайна, з ноткамі эйфарыі.

Бо сёння ў гэтай гульні са смерцю яна была куды бліжэй, чым звычайна. Але ты ўсё адно выжыў.