Биз боланинг қўлига китоб берганимизда ёки уни бирор тўгаракка олиб борганимиздагина «ўқияпти» деб ўйлаймиз. Аслида эса бола миясида «таътил» деган тушунча йўқ. У уйғоқ экан, ҳар сонияда атрофдаги оламни ўрганиб боради. Ҳатто шунчаки ўтириши, кулиши ёки қадам ташлаши ҳам болаликдаги улкан ва мураккаб ривожланиш натижаси.

Энг қизиғи, инсон мияси ўз-ўзидан ёки фақат китоб билан ривожланиб қолмайди. Бунинг учун жонли мулоқот ва меҳр керак. Кўпинча онанинг боласини қўлида оҳиста тебратиши ёки отанинг уни тиззасига қўйиб эркалаши шунчаки «дам олиш»дек туюлади. Лекин айнан шу лаҳзаларда бола миясида энг муҳим жараёнлар кетаётган бўлади. Илмий тилда айтганда, нейронлар ўртасидаги алоқалар мана шу меҳрли нигоҳлар ва ширин сўзлар орқали қурилади.

Кундалик ҳаётдаги оддий меҳр, оиладаги илиқ муҳит — бола учун дунёдаги энг зўр ўқув қўлланмаси. Буни нафақат психологлар, балки нейробиологлар ҳам ҳужайра даражасида исботлаб беришган. Шунинг учун боланинг ёнида меҳр билан ўтказилган ҳар бир дақиқангизни шунчаки вақт ўтказиш деб ҳисобламанг. Бу фарзандингиз келажаги учун қўйилаётган энг мустаҳкам пойдевордир.

#тарбия

@GiyosiddinYusuf