برسیم به حضور علی زندوکیلی. او که در خوانندگی، دل های زیادی را با خود برده است و طرفداران زیادی پیدا کرده، این بار هم با اجرای نقش سیمرغ، که در نمایش، «سیرنگ» صدایش کردند، توانست باز هم دلربایی کند. البته «سیرنگ» همانا، نام دیگر سیمرغ است. علی زندوکیلی، با چهره ای که شخصیت یک دانای کل و پیر فرزانه را در ذهن متبادر می کند، به صحنه آمد و هم دیالوگ گفت و آواز خواند و آخر سر هم اشک غرور را به چشم مخاطبان نشاند. به واسطه حضور زندوکلی در «نبرد رستم و سهراب» می شد این اثر را تبدیل به اپرا کرد، اما متن و کارگردانی، به شکلی عامدانه، تلاش کرده بود تا از این ورطه، دوری کند. اما می شد به خوبی احساس کرد که بهره برداری های درست و هوشمندانه ای از شبیه خوانی شده بود که در این مورد هم می شود هم حسین پارسایی را تحسین کرد و هم به تئاتر ایران و هم شبیه خوانی افتخار.
در نمایش «نبرد رستم و سهراب» ، خانواده جایگاه والایی دارد و در بستر میهن و سرزمین، معنا می یابد. در واقع، خانواده، مفهوم اش را از وطن می گیرد و بدون آن، خانواده، موضوعی نامفهوم و بی ارزش تلقی می شود. این برداشت، جان کلام نمایش است. وطن، حاصل همه عشق ها و مهرها و رنج ها و خون هایی است که تک تک آدم هایش در چارچوب خانه و خانواده و بیرون از آن، نثارش می کنند. وطن یعنی هزار و یک دلیل برای بودن همه ما.