ستاره بود، ستاره است، ستاره می‌شود

اصولا در هنر آنقدری که در دیگر شئون زندگی مرزبندی وجود دارد، خط کشی مشخصی نیست و همین هم یکی از دلایل جذابیت عالم هنر است. خواننده‌های بسیاری که تجربه‌های موفقی در بازیگری داشتند و بازیگرانی که آلبوم موسیقی منتشر کردند و حتی کنسرت اجرا کردند. از ویل اسمیت که در دهه 90 حتی برنده جایزه‌ گرمی هم شد و واکین فینکس که حتی دوره ای از بازیگری دور شد و شان پن و …تا نمونه‌های موفق داخلی. این رفت و برگشت‌ها بین پشت میکروفن بودن و جلوی قاب رفتن معمولا در مدیوم سینما و تلویزیون برای خواننده‌ها رخ داده است.

قضیه زمانی جدی‌تر می‌شود که عیار هنر بازیگری خواننده‌ها بر روی صحنه تئاتر و  مقابل استخوان‌خرد کرده‌های هنر نمایش سنجیده شود. علی زندوکیلی که در آواز شهره است یکی از همان خواننده‌های است که شاید کمتر کسی بداند در دوران جوانی با محمد رحمانیان در تئاتر کار کرده است. زندوکیلی که تیتراژ بسیاری از کارهای سینما و تلویزیون را خوانده است و با وجود سن نسبتا پایینش توانسته نامی برای خود در میان اساتید موسیقی سنتی ایران دست و پا کند، خود را وارد چالش بزرگی کرده است. او قرار است به همراه گروه بازیگران نمایش نبرد «رستم و سهراب» به روی صحنه برود. چالشی که زندوکیلی باید در حضور امیر آقایی، النازشاکردوست، سینا مهراد و دیگر سوپراستارهای این نمایش تجربه کند.

او شاید سخت‌ترین کار را در نمایش نبرد «رستم و سهراب» داشته باشد. هم آواز بخواند و هم نقش «سیرنگ» را بازی کند. خواندن در فضای باز معمولا خوشایند خواننده‌ها نیست. انرژی و توان بالاتری را خواننده می‌گیرد اما زندوکیلی نشان داده از پس کارهای دشوار به درستی بر‌میاد. حضور در نمایش نبرد «رستم و سهراب» از آن کارهایی است که به احتمال زیاد نقطه عطف کارنامه هنری و حرفه‌ای زندوکیلی خواهد شد. خواننده‌ای که ممکن است «آخر قصه»‌اش به واسطه درخشش در تئاتر حتی فیلد‌کاری‌اش تغییر کند.