تهاجم فرهنگی ، واژه ی ترسناکیه . اما مسئول برای محکوم کردنش از دلایل خودخواهانه ای استفاده کرد که فقط برای خودش مهم بود و جامعه رو قانع نمی کرد . با اینکه به نظر من اصالت تنها غربالگر فرهنگ هاست ، یعنی بدون اینکه به خود شک داشته باشی با بستر های جدید و غریب روبرو بشی ؛ اما نتیجه مبارزه با تهاجم فرهنگی رو میشه امروز در مقلدترین و بی کیفیت ترین شکل ممکن مشاهده کرد ، مبارزه ای برای تصاحب ارزشهای توخالی و خلق ضدفرهنگ هایی که هیچوقت جایگزین اصل نخواهند شد . شاید اگر بجای ترسوندن از تهاجم به تبادل فرهنگی دعوت می شدیم اون وقت در مقام یک تصمیم گیرنده با فرهنگ ها روبرو می شدیم و با آرامش بیشتری می تونستیم درکش کنیم و بی ولع آن را به کار بگیریم . و فرق ها رو تشخیص بدیم . و این قدر همه چیز کورکورانه نمی شد . خاستگاه سبک ما غربه . ولی شعر بود که گوش ها رو تیز کرد ، حتی فحاشی ها . چرا که تابحال کسی انجام نداده بود . نو بود ، و جذاب . هیپ هاپ ایران به مخاطب گفت بیا کمی امروزی تر و خلاق تر صحبت کنیم و رودربایستی ها رو کنار بگذاریم . در رپ فارسی کلمه ی فارسی سنگینی بیشتری داره ، و بی خودستایی به کلمه ی رپ وقار بخشیده . این یک انقلاب ادبیه نه فقط یک انشعاب عصبی ، ما با اعتماد به نفس با این سبک روبرو شدیم ، اون رو شناختیم و شناسوندیم . خانوادگی اثری بود که تهاجم فرهنگی رو برای تبادل فرهنگ خودمون به خدمت گرفت . ممنون از جرشا بابت این پروژه ی ارزشمند.
یاس