حرفامو فقط در چاردیواری خودم غر زدم و شعر هامو فقط خودم تماشا کردم و گوشه دفترم خاک خورد. هر بار که نوشتم آخرش گفتم "که چی؟" ‌

امروز تصور می کنم سال هشتاد و یکه. سالی که بی توجه به کنایه ها و تمسخر اطرافیان این راه رو آغاز کردم و مدام با خود تکرار کردم سکوت توجیه نداره رسالت هنری طالب سکوت نیست. ‌

و امروز با این دیدگاه ادامه میدم: اعتراض به شرایطی که خودم هم مسببش بودم بی اساسه.
چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید. ‌

از منظر کلی (فارغ از هنر) در طول این سال ها فرصتش نبود ولی شاید این قرنطینه هر یک از ما رو به مرور خودمون وادار کنه. که هزار البته بعد از این مرور با دیدگاه جدیدی پا به خیابان خواهیم گذاشت.

تصویر: حمیدرضا پوراکبر
موسیقی: عَرش
به همراه بخشی از صدای زنده یاد شکیبایی
و شعر سهراب سپهری