قسمت‌های قبلی: پست‌های نارنجی‌رنگ


/قسمت چهارم


اگر مروری بر #تاریخ کشور عزیزمان #ایران داشته باشیم، بی‌گمان به نام #شعرا و #نویسندگان بزرگی برمی‌خوریم که افتخارآفرینان بی‌همتایی در عرصه‌ی #فرهنگ‌ و #هنر برای کشورمان بوده‌اند. فارغ از اسامی و شخصیت‌ها، #ادبیات همیشه در عمیق‌ترین لایه‌های #فرهنگی و #اجتماعی ما #ایرانیان حضور داشته و این حقیقت برای هیچ عقل سلیمی قابل‌انکار نیست.


اکنون قصد داریم با احترام کامل به تمام عزیزان فعال در این حوزه و جریان‌های موجود در آن، #جریان جدیدی #خلق کرده و به آن #هویت دهیم. جریانی که قصد دارد با استفاده از #پتانسیل موجود در دنیای مجازی و همچنین «#تلفیق ادبیات و محتوای #دیداری و #شنیداری» جذابیت بیشتری برای مخاطب ایجاد کرده و راهی نو برای «انتقال #مفاهیم» بیابد.


در این جریان، «قرار نیست» متن از «ساختار #ادبی» خود خارج شده و نقشی مانند فیلم‌نامه یا نمایشنامه بازی کند؛ بلکه #نوشتار، «خودِ #اثر» است و #مخاطب هم مستقیماً «#متن» را می‌خواند. درواقع با تولید «اثری #چندرسانه‌ای» که بخش اصلی آن «ادبیات» باشد، می‌توان به «ساختاری جدید» رسید؛ «#تولید آثاری با این ساختار» از سوی «#هنرمندان و گروه‌های #هنری» مختلف، اولین چیزی است که «جریان جدید در ادبیات #فارسی» برای «هویت پیدا کردن» به آن نیازمند است.


متن و طرح: #محمدروشنیان


نکته: برای خلق طرح گرافیکی این پست، به دلیل مرتبط بودن مفاهیم، از یک طرح رایگان موجود در اینترنت نمونه‌برداری شده است.