Светлана Тихановская
@tsikhanouskaya
50 2.7K
«Мы павінны ўжо цяпер глядзець на Беларусь па-іншаму. Успрымаць Беларусь не толькі як гуманітарны выпадак, але і з пункту гледжання бяспекі. Бо пакуль Лукашэнка служыць Расіі, ён гатовы прадастаўляць нашу тэрыторыю і нашу інфраструктуру для нападаў на Украіну і патэнцыйна — на краіны НАТА.
Яны будуюць новую інфраструктуру, якой не павінна быць, калі краіна не рыхтуецца да эскалацыі. Калі мы не пазбавімся гэтага рэжыму, пагроза з тэрыторыі Беларусі будзе заставацца пастаяннай.
Дэмакратычная і свабодная Беларусь — у інтарэсах не толькі беларусаў ці ўкраінцаў, але і еўрапейцаў».
«Дырэктары дэпартаментаў МЗС — гэта высокапастаўленыя дзяржаўныя службоўцы, якія непасрэдна адказваюць за Беларусь і шырэйшы рэгіён Усходняй Еўропы.
Чаму гэта важна? Калі Святлана Ціханоўская сустракаецца з прэзідэнтамі, прэм'ер-міністрамі ці міністрамі замежных спраў, дасягаюцца прынцыповыя палітычныя дамоўленасці. Але іх далейшая імплементацыя — гэта праца менавіта працоўнага ўзроўню. Дырэктары дэпартаментаў — гэта тыя людзі, якія непасрэдна прымаюць рашэнні і выконваюць гэтыя дамоўленасці. Таму мець з імі шчыльны, даверлівы кантакт і супрацоўніцтва — адзін з галоўных прыярытэтаў нашай міжнароднай каманды.
Калі замежныя дыпламаты прыязджаюць у Літву са сваёй білатэральнай павесткай, мы заўсёды стараемся, каб ў гэтай павестцы была і Беларусь. І намі было прынята рашэнне падзяляць такія візіты на дзве часткі. Першая — гэта палітычная сустрэча, другая — сустрэча з беларускімі арганізацыямі. Паколькі Вільня застаецца адным з галоўных дэмакратычных цэнтраў нашага руху, тут працуе шмат ініцыятыў: праваабаронцы, незалежныя медыя, культурніцкія і моладзевыя супольнасці, былыя палітвязні. Такі падзел дазваляе нашым партнёрам з Аўстрыі, Ірландыі ці Італіі паслухаць розныя сектары і даведацца пра сітуацыю ў Беларусі шырэй і з першых вуснаў, а беларускім арганізацыям — наўпрост перадаць свае заўвагі, апдэйты і прапановы».
«Кожны год сотні беларусаў прыязджаюць на Грунвальдскае поле, каб ушанаваць гэтую перамогу. На жаль, у самой Беларусі ўлады мэтанакіравана выціскаюць памяць пра Грунвальдскую бітву і замяняюць яе расійскімі гістарычнымі наратывамі. Таму так важна захаваць гэтае месца як сімвал нашай агульнай еўрапейскай гісторыі»,
«Рызыка таго, што Расія будзе імкнуцца яшчэ глыбей уцягнуць Беларусь у вайну, вырасла. Але я не веру, што Лукашэнка адправіць беларускіх вайскоўцаў ва Украіну — гэта было б занадта небяспечна для яго самога. Значна больш верагодна паступовае ўцягванне: праз выкарыстанне беларускай тэрыторыі, інфраструктуры і ваенных магчымасцяў у інтарэсах Расіі».
«Украінцы сталі дастаткова моцнымі, каб сказаць Лукашэнку, што пакуль вы служыце расійскім ваенным інтарэсам, мы таксама маем права наносіць удары па інфраструктуры, якая спрыяе забойству ўкраінцаў. «Ультыматум» Зяленскага, вядома, не быў пра напад на беларускі народ. Гэта было пасланнем для рэжыму Лукашэнкі, што ён не можа дапамагаць расіянам забіваць украінцаў і потым чакаць, што не будзе наступстваў».
«Еўропа не павінна жыць ілюзіямі, што аслабленне санкцый дапаможа адарваць Лукашэнку ад Пуціна. Пакуль у Беларусі ёсць палітычныя вязні, яна не стане дэмакратычнай дзяржавай. А пакуль Беларусь застаецца пад кантролем Крамля, яна будзе выкарыстоўвацца як ваенная платформа, сродак шантажу і крыніца нестабільнасці для ўсёй Еўропы».
«Існуе нямала альтэрнатыўных назваў ідэалогіі «рускага міру»: яе называюць пуцінізмам, рашызмам, рускім імперыялізмам, рускім рэваншызмам або рускім нацыяналізмам. У сярэдзіне 90-х гадоў рускі філосаф Пётр Шчадравіцкі ўпершыню апісаў «русский мир» як супольнасць людзей, якія размаўляюць па-руску і жывуць па-за межамі Расіі.
Аднак ужо ў пачатку 2000-х гадоў канцэпцыя атрымала зусім іншае развіццё. Напярэдадні расійскай агрэсіі супраць Грузіі дырэктар Інстытута этналогіі Расійскай акадэміі навук Валерый Цішкоў апублікаваў артыкул, у якім адзначыў, што да «русского мира» належаць усе людзі, якія падтрымліваюць палітыку расійскага кіраўніцтва.
Больш за тое, Цішкоў прапанаваў і практычныя механізмы рэалізацыі гэтай канцэпцыі. Ён сцвярджаў, што ў краінах, дзе ёсць значная колькасць рускамоўнага насельніцтва, Расія павінна дамагацца надання рускай мове статусу другой дзяржаўнай або прасоўваць ідэю федэралізацыі.
Пасля анексіі Крыма, а асабліва пасля пачатку поўнамаштабнай вайны супраць Украіны, паняцце «русский мир» канчаткова змяніла сваё ўспрыманне. Сёння гэты тэрмін фактычна стаў сінонімам расійскай агрэсіі, імперыялізму і рэваншызму».
«Акадэмія жаночага палітычнага лідарства — магчымасць для жанчын, якія прайшлі праз рэпрэсіі, аднавіць свае сілы, набыць новыя веды і ўпэўненасць, каб працягваць змагацца за свабодную і дэмакратычную Беларусь».