کام همگان باد روا، کام شما نه!
ایام همه خرّم و ایام شما نه!

زان‌گونه عبوسید که گویی مِی نوروز
در جام همه ریزد و در جام شما نه!

و آن‌گونه شب‌اندوده، که با صبح بهاری
شام همگان می‌گذرد، شام شما نه!

و انگار که خورشید بهارانه‌ی ایران
بر بام همه تابد و بر بام شما نه!

ای مرگ‌پرستان! بپژوهیدم و دیدم
هر دین به خدا ره برد، اسلام شما نه!

قهقاه بهاران به‌سوی خلق، به شاباش
پیغام خدا آرد و پیغام شما نه!

ای جز دگرآزاریِ انعام شمایان
مایان همه را عیدی و انعام شما نه!

از عشق و جمالید چنان دور که گویی
مام همگان زن بود و مام شما نه!

و آن‌سان چغر آمد دلتان کز تف دانش
خام همگان پخته شود، خام شما نه!

و این زلزله کز علم در ارکان خرافه‌ست
خواب همه آشوبد و آرام شما نه!

و این صاعقه در پرده‌ی اوهام جهانی
زد آتش و در پرده‌ی اوهام شما نه!

و آنگه، ز دوای خرد و عاطفه، درمان
سرسام جهان دارد و سرسام شما نه!


متن کامل این شعر بلند از «اسماعیل خویی» را در وب‌سایت سایه‌ها بخوانید:

https://sayeha.org/شعری-از-اسماعیل-خویی/

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
☑️ سایه‌ها، خانه‌ی ادبیات معاصر
@saaayehaaa