من عادت به حرف‌زدن ندارم و حرفهایم را در شعرهایم می‌زنم. اما لازم می‌بینم در این برهه‌ی حساس چیزهایی را رک و راست بگویم:
دوران وسط‌بازی سالهاست تمام شده است. نمی‌شود بگویی دلم با مردم است اما در پست‌ها و استوری‌هایت هیچ ردپایی از قیام مردم سرزمینت نباشد. نمی‌شود گوشه‌ی خانه بنشینی و شعر و متن ادبی عاشقانه به‌روز کنی و انتظار داشته باشی عده‌ای بروند جلوی گلوله و تو آزاد بشوی و وضعیت اقتصادی کشور خوب شود و از مزایای زندگی در کشوری آزاد و مرفه بهره‌مند شوی.
من می‌دانم که خیلی‌هایتان می‌ترسید و درکتان می‌کنم. اما وقتی هزاران نفر در تمامی شهرها و روستاها به‌پاخاسته‌اند، باور کنید با یک استوری یا پست حمایتی شما، حتی در حد یک بیت شعر یا بازنشر یک خبر، اتفاق وحشتناکی برایتان نمی‌افتد. نهایتا در بدترین حالت یک تماس تهدیدآمیز یا یک جلسه بازجویی منتظرتان خواهد بود. نهایتا کتابهایتان مجوز نمی‌گیرد. آیا در این حد هم نمی‌خواهید برای رفاه و آزادی تاوان بدهید؟
من با آنهایی که خودفروشی کرده‌اند و با رژیم همکاری می‌کنند کاری ندارم. آنها تکلیفشان معلوم است. حرف من با آنهایی است که حتی بعضی‌هایشان خارج از کشور زندگی می‌کنند اما چون می‌خواهند سالی یک‌بار بروند ایران و خانواده را ببینند (که حق طبیعی هر انسانی‌ست) دقیقا از بعد آغاز اعتراضات هیچ پستی به‌روز نکرده‌اند، انگار آنهایی که در کوچه‌ و خیابان‌ها دستگیر، زخمی و کشته می‌شوند تعدادی حشره‌اند که برایشان اهمیتی ندارد.
من خودم سالها قبل جای شما بودم. من هم زندگی خوبی داشتم. سالم بودم. کنار خانواده و طرفدارانم بودم. اما یک روز مجبور به انتخاب شدم. نتیجه‌ی آن انتخاب شد ۹ سال زندان و ۹۹ ضربه شلاق و سپس تبعید و دور شدن از وطن و مردمی که عاشقانه دوستشان دارم. قبول دارم که خیلی سخت است. قبول دارم که خیلی از روزها به خودکشی فکر می‌کنم. قبول دارم که حق ما این نبود و نیست. اما باور کنید ذره‌ای پشیمان نیستم.
چون می‌بینم و می‌دانم که هزاران نفر بسیار بیشتر از من تاوان داده‌اند و متاسفانه در کشوری به دنیا آمده‌ایم که برای ساده‌ترین حقوق اولیه‌مان باید تاوانهایی بزرگ بدهیم. چون روزی که برای همیشه آزادی و رفاه و برابری در کشورمان حاصل شود، بچه‌های ما و نسلهای پس از ما می‌توانند زندگی بهتری داشته باشند.
از تمام آنها که دوستم دارند، خواهش می‌کنم این روزها بیشتر هوای همدیگر را داشته باشند. بگذارید یک بار برای همیشه متحد شویم، شاید این‌بار «آخر این سوز بهاری باشد». من ایرانی را آرزو دارم که حتی دشمن و مخالف من، آزاد باشد و در رفاه. همین!

مهدی موسوی
@seyedmehdimoosavi2