گفت‌وگو با منصور سهرابی، کارشناس محیط زیست

در فروردین ۱۴۰۵، دریاچه ارومیه چشمگیری یافت. حجم آب از ۲ میلیارد و ۱۲۰ میلیون مترمکعب فراتر رفت و دریاچه دوباره به یک پیکره پیوسته تبدیل شد. وسعت پهنه آبی به حدود ۱۱۴۰ تا ۱۳۰۰ کیلومتر مربع افزایش یافت و تصاویری از تردد قایق‌های موتوری و بازگشت آب به نزدیکی کشتی آرتمیا و پل میان‌گذر منتشر شد. برخی مسئولان ادعا کردند که این وضعیت در ۶۰ سال اخیر کم‌نظیر بوده است که حقیقت ندارد و وضعیت مشابهی را در سال ۱۳۹۶ و ۱۴۰۰ می‌توان مشاهده کرد.
علت اصلی این بهبود، افزایش شدید بارندگی در سال آبی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود. بارش در حوضه آبریز نسبت به سال قبل ۱۰۰ تا ۱۲۰ درصد و نسبت به میانگین بلندمدت حدود ۵۰ درصد بیشتر شد (از حدود ۱۴۱ میلی‌متر به بیش از ۲۸۸-۳۱۵ میلی‌متر). این بارش‌ها همراه با رهاسازی حق‌آبه از سدهای بوکان (زرینه‌رود) و مهاباد با دبی ۵۰ تا ۱۰۰ مترمکعب بر ثانیه، سیلاب‌های بالادست و ذوب برف‌های بهاری، حجم ورودی به دریاچه را افزایش داد. در گذشته نیز سال‌های پربارش مشابه (مثل اوج دهه ۷۰ یا بهبودهای موقت دیگر) عمدتاً ناشی از الگوهای بارشی بالا بودند.
با این حال، این وضعیت همچنان موقتی ارزیابی می‌شود. بهبود اخیر عمدتاً اقلیمی بوده و در دوره‌های کم‌بارش آینده ممکن است سریعاً معکوس شود. آیا خوش‌بینی کاربران در شبکه‌های اجتماعی موجه است؟ برای احیای بلندمدت دریاچه ارومیه چه باید کرد و آیا اصلا می‌توان به احیای دریاچه امید داشت؟ با دکتر منصور سهرابی، کارشناس محیط زیست گفت‌وگو کرده‌ایم.

🔻 بشنوید:

https://soundcloud.com/radiozamaneh/dtusliqz9ijw

@RadioZamaneh | رادیو زمانه