Yoshlikda inson o‘zini boshqalarning ko‘zi bilan baholaydi. 18 yosh atrofida ijtimoiy tasdiq — ya’ni boshqalar nima deb o‘ylashi — juda muhim bo‘ladi. Bu davrda odam o‘z “obrazini” shakllantiradi va ko‘pincha o‘zini atrofdagilar fikriga qarab boshqaradi.

40 yoshga kelib esa hayotiy tajriba ortadi. Inson ko‘p marta turli baholashlar, tanqidlar va kutishlar o‘tkinchi ekanini tushunadi. Shuning uchun tashqi fikrning ta’siri kamayadi — odam o‘z qadriyatlari va qarorlariga ko‘proq tayanadi.

60 yoshda esa eng chuqur anglash paydo bo‘ladi: biz ko‘pincha boshqalarning fikrini haddan tashqari kattalashtirib yuboramiz. Aslida esa odamlar o‘z hayoti, muammolari va tashvishlari bilan band bo‘lib, bizni biz o‘ylaganchalik chuqur kuzatmaydi ham. Bu tushuncha ichki erkinlikni beradi — ortiqcha xavotir va ijtimoiy bosimdan xalos bo‘lishga yordam beradi.