Bu fikr insonning tashqi ko‘rinishi yoki jamiyatdagi tasavvuridan ko‘ra, uning ichki sifatlari muhimroq ekanini anglatadi. Obro‘ — bu boshqalar ko‘radigan vaqtinchalik tasvir, u sharoitga qarab o‘zgarishi mumkin. Ammo xarakter — bu insonning asl mohiyati, uning qarorlari, qadriyatlari va harakatlarini belgilab beradigan asosdir.

Sun-tszi bu yerda muhim bir g‘oyani ilgari suradi: agar inson faqat obro‘sini saqlashga urinsa, u tashqi “soyani” quvlaydi, lekin ichki asosni e’tiborsiz qoldiradi. Natijada esa barqarorlik yo‘qoladi. Aksincha, agar inson o‘z xarakterini to‘g‘ri shakllantirsa — halollik, intizom va aql bilan yashasa — uning obro‘si tabiiy ravishda mustahkam bo‘ladi.