می‌خواهم به سبک نویسنده محبوبم چارلز بوکوفسکی، هنگام نوشتن، موزیک کلاسیک گوش دهم. بوکوفسکی یک رادیوی کلاسیک را روشن می‌کرد و شروع به نوشتن داستان و شعرهایش می‌کرد.

برایم این آرزو دست نیافتنی است، چرا که دسترسی به اینترنت بین‌الملل آسان نیست، یک گیگ فیلترشکن خریده‌ام که تنها چند دقیقه بتوانم در تلگرام پیام بدهم و یا متنی بنویسم.

اینترنت پرو یا همان اینترنت طبقاتی تبدیل به کالایی لوکس شده که در دسترس عده‌ای خاص قرار دارد. در حالی که دسترسی آزاد به اطلاعات به عنوان یکی از حقوق اولیه انسان امروزی شناخته می‌شود، بسیاری از مردم در ایران از این حق محروم شده‌اند.

با فیلترشدن گوگل میت برگزاری کلاس‌های آنلاین با مشکل مواجهه شده‌است. پلتفرم‌های داخلی مانند اسکای روم و بیگ بلوباتن سرویس‌های فروش خدمات خود را بسته‌اند و حتی ظرفیت پذیرش مشتریان جدید را ندارند.

پیام‌ رسان‌های داخلی توانایی تبادل فایل‌هایی با بیش از ۲۰ مگابایت را هم ندارند و در ساعات مختلف روز با اختلال و کندی رو‌به‌رو هستند.

کسب ‌و کارهای اینترنتی همگی تعطیل شده‌اند و بسیاری از کسانی که در اینستاگرام و تلگرام فروشگاه آنلاین داشته‌اند بیکار شده‌اند.

چندی پیش افشین کلاهی رئیس کمیسیون دانش‌بنیان اتاق ایران گفت: خسارت هر روز قطعی اینترنت به اندازه تخریب چند پل B۱ کرج یا چند نیروگاه برق است.

امروز در مطب دندانپزشکی دکتر بیرون آمد و از منشی پرسید خبری شد؟ می‌رن برای مذاکره؟ منشی گفت نه هنوز خبری نیست. آقای دکتر اگه جنگ بشه چی؟ باید بیام؟ دکتر گفت آره جنگ هم شد باید بیایی.

منشی برای شنبه بهم وقت داد، از مطب دکتر آمدم بیرون، آسمان را نگاه کردم. آسمان یکدست آبی و صاف است. دو تکه ابر  پنبه‌‌ای در آسمان تاب می‌خورند. چند دختر و پسر با شلوار جین گشاد و تیشرت‌های سفید و مشکی و موهای رها در باد، رد می‌شوند. دختر وسطی می‌گوید یعنی جنگ می‌شه؟ پسر می‌گوید نه بابا دقیقه ۹۰ می‌‌رن برای مذاکره. شرط می‌بندی؟ شرط چی؟


سه‌شنبه ۱ اردیبهشت ۱۴۰۵
مصطفی قاجار

@ketabdooni ✨