هزینه‌اش رو ما می‌دیم، تصمیمش رو اونا می‌گیرن.
یک ماه است اینترنت را قطع کرده‌اید؛
نه پاسخ، نه زمان‌بندی، نه حتی حداقل شفافیت.
کسب‌وکارهای کوچک و مستقل عملاً نابود شدند، درآمدها به صفر رسید، زندگی‌ها معلق ماند اما برای شما انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.
هیچ‌کس توضیح نمی‌دهد تا کی قرار است این وضعیت ادامه داشته باشد، هیچ‌کس مسئولیت این خسارت را نمی‌پذیرد.
تصمیم را شما می‌گیرید، هزینه‌اش را مردم می‌دهند؛ بی‌صدا، بی‌پناه، بی‌جبران.
این دیگر «مدیریت بحران» نیست؛ تحمیل بحران است.
ستار هاشمی با شما هستم انشالله که لال نیستید و پاسخ میدید.

باز بعد دو روز وصل شدم، البته تلگرام نه،فقط توییتر. واقعا نمی‌دونم دیگه در این وضعیت مملکت حتی باید از کی مطالبه وصل کردن اینترنت رو داشت.نمی‌دونم زیر صدای موشک و انفجار، کی تصمیم گرفته مردم یک کشور باید زندانی ارتباطی باشند و هدف این شکنجه مضاعف که ما رو از زندگی ساقط کرده، چیه.

مردم ایران از شروع سال ۲۰۲۶ تا حالا فقط برای ۳۲ روز اینترنت داشتن. این شدیدترین خفقان دیجیتال تاریخ کشوره. میلیون‌ها نفر وسط جنگ از داشتن بدیهی‌ترین حق ارتباط محروم شدن. قطع اینترنت هیچ توجیهی جز سرکوب نداره و سیم‌کارت سفیدها بخشی از چرخ‌دنده سرکوبن

یکی از دوستان خارجی از مالزی پیام داد حال خانواده‌م رو پرسید.
گفتم اینترنت رو قطع کردن خبر ندارم.
میگه خب ایمیل بزنن!!!!
میگم تو اصلا نمیتونی تصور کنی که صفحه گوگل هم بالا نمیاد... ایمیل بزنن؟!
میگه عه! مگه فقط شبکه‌های اجتماعی رو قطع نکردن؟
میگم اونکه سالهاست قطعه...