گزارش روزنامه گاردین می‌گوید زیرساخت کنترل اینترنت در ایران تا حد زیادی بر فناوری‌ها و تجهیزات وارداتی از چین تکیه دارد. این موضوع بر اساس تحلیلی از سازمان حقوق بشری آرتیکل ۱۹ مطرح شده که به نقش سیاست‌ها و سخت‌افزارهای نظارتی در شکل‌گیری سیستم سانسور پیشرفته ایران اشاره می‌کند.
یکی از نکات اصلی گزارش این است که همین زیرساخت به حکومت اجازه داد در اوج اعتراضات ژانویه تقریباً کل کشور با جمعیتی حدود ۹۳ میلیون نفر را از اینترنت جهانی جدا کند. این گزارش می‌گوید، خاموشی اینترنت به پنهان ماندن نقض‌های جدی حقوق بشر کمک کرده است.
در گزارش آمده که همکاری فناورانه ایران و چین بر پایه ایده «حاکمیت سایبری» شکل گرفته، یعنی کنترل کامل دولت بر اینترنت در داخل مرزهایش. از حدود سال ۲۰۱۰ هر دو کشور مسیر ایجاد «اینترنت ملی» را به شکلی جدی‌تر دنبال کردند.
نام شرکت‌ها و فناوری‌های اشاره‌شده در این گزارش:
- شرکت‌های Huawei و ZTE: ارائه‌دهنده تجهیزات فیلترینگ و فناوری Deep Packet Inspection (DPI) برای نظارت و کنترل ترافیک اینترنت.
- شرکت‌های Hikvision و Tiandy: فناوری‌های نظارتی و تشخیص چهره، از جمله ابزارهایی که در چین علیه اویغورها استفاده شده‌اند.
- استفاده از سامانه ماهواره‌ای BeiDou (جایگزین چینی GPS) نیز در گزارش ذکر شده است.
گزارش همچنین می‌گوید برخی تجهیزات از شرکت‌های کوچک‌تر چینی، با قابلیت‌های کمتر شناخته‌شده تهیه شده‌اند و دقیقاً مشخص نیست حکومت ایران تا چه حد از این ابزارها برای نظارت و سانسور استفاده می‌کند.
در نهایت، این گزارش تأکید می‌کند که سیستم فعلی سانسور و قطع اینترنت در ایران حاصل برنامه‌ای به مدت چند دهه است، که ترکیبی بوده از سیاست‌گذاری داخلی و انتقال فناوری نظارتی از چین.