سزای زرتشت احمدی راغب، که دل در گرو آزادی و سربلندی این خاک دارد، زندان و شکنجه و آزار نیست.

زرتشت احمدی راغب، فعال مشروطه‌خواه و از مدافعان حقوق بشر، در حالی روزهای سختی را در انفرادی و اعتصاب غذا می‌گذراند که سکوت و بی‌تفاوتی خطرناکی از سوی نیروهای سیاسی نسبت به وضعیت او مشاهده می‌شود. او باید ماه‌ها پیش آزاد می‌شد؛ اما به‌خاطر ایستادگی‌اش در مخالفت با احکام اعدام، دفاع از حقوق زندانیان، اعتراض به تخلفات مسئولان زندان قزلحصار و پرونده‌سازی‌های دادستانی کرج، نه‌تنها آزاد نشد بلکه با حکمی دیگر در زندان باقی ماند.

زرتشت در سلول کوچک خود با نوشتن شعارهایی بر دیوار، خواسته‌ها و آرمان‌هایش را که سال‌ها برای آن‌ها هزینه داده، بیان کرده است: رعایت حقوق بشر و حقوق شهروندی، آزادی زندانیان سیاسی، پایان اعدام، سرکوب و استبداد، حاکمیت مردم و قانون، آزادی عقیده، بیان و قلم، حق زندگی، حق انتخاب، برکناری حاکمان فاسد و دیکتاتور، انتخابات آزاد و قانون اساسی جدید، آزادی احزاب و تشکل‌های مردم‌نهاد، رسانه‌ها و مطبوعات مستقل، و حق اعتراض، انتقاد، مخالفت و راه‌پیمایی بدون ترس از سرکوب.

این‌ها خواسته‌های طبیعی و ابتدایی یک انسان آزاده است. زرتشت احمدی راغب سال‌هاست با شرافت و صداقت، از ایران و رنج مردمش سخن گفته و هزینه داده است. سزای چنین انسانی، و هیچ‌کس دیگری که دل در گرو آزادی و سربلندی این خاک دارد، زندان و شکنجه و آزار نیست. ما نسبت به سلامت و جان او و بی‌خبری از وضعیتش عمیقاً نگرانیم. آزادی بیان حق مردم است؛ مردمی که باید بتوانند حکومت را نقد کنند، با آن مخالفت کنند و بدون ترس، صدای اعتراض‌شان را بلند کنند.

زرتشت احمدی راغب یک انسان شریف است که تنها خواسته‌اش آزادی، عدالت و پیشرفت سرزمینش بوده است. او به‌عنوان یک نیروی ملی‌گرا در زندان نیز نسبت به حقوق زندانیان و قربانیان بی‌تفاوت نبود. سرنوشت انسان‌هایی که برای حق و کرامت مردم ایستاده‌اند، نباید قربانی سرکوب و بی‌تفاوتی شود. زرتشت، تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی را وجدان بیدار جامعه می‌داند و معتقد است که آن‌ها باید آزاد شوند و این خواسته من نیز هست.

@Hosseinronaghi