سلام محبوبه خانم رضایی

اینجا باید رسمی باشیم، مثلا نمی‌شود شما را بوبه صدا کرد و باید کمی آداب معاشرت استاندارد را رعایت کنیم. محبوبه جان سرگذشت شما داستانی است بلند. سرگذشت زنی از حاشیه، که برای باورهای خود ایستاده است و قربانی موقعیت نشد. در زندان بوشهر، عادل آباد، قرچک و اوین. زندان به زندان برده‌اند شما را، با دستبند و پابند، با ضرب و شتم و پرونده سازی‌های مدام.

محبوبه عزیزم، کارهای دستت این بیرون نمادی از توست در گردن رفقا. تو شاید تنها دوست من باشی که چنین اختلاف سیاسی عمیقی با هم داریم ولی راستش صداقت تو هر اختلافی را دور می‌کند. صداقت زنی که معنای رنج را زندگی کرده، معنای درد را زیسته و سرکوب را تاب آورده است. سیاستی که گره خورده به زندگی‌ات.

در توصیف تو باید بگويم، زنی که با دقت کلاس زبان می‌رود و تکالیفش را انجام می‌دهد. مسئولیت‌های زیادی در بند دارد و نه باری بر دوش دیگران که حمل کننده بار بند است. آشپزی ماهر با حداقل امکانات. اهل فوتبال و ایران دوست. کاش این طرف دیوارها زمانی باشد برای صحبت دوباره و رفاقت. از تو خیلی آموخته‌ام.

محبوبه جان تو خوب می‌دانی که ما گاهی دو سر طیفی قرار میگرفتیم که طبیعتا باید دشمن باشد. اما فکر میکنم سیاست را جور دیگری فهمیده بودیم. زندان و همبندی بودن را هم. فکر میکنم سرزمین آرمانی من و ایران باشکوه تو حتما جایی است که ما باز هم کنار هم کتلت میخوریم و اینبار نه پشت میله‌های زندان. حتما باز یکی از ما دیر به ناهار می‌رسد و تو حرص میخوری که ناهار سپیده سرد شد. آینده برای هر دو ما جایی برای زندگی بهتر همه است، شاید با مسیر متفاوت و گاها متضاد و البته تاثیر گاها معکوس مسیرهایمان بر دیگری، ولی خوب می‌دانم نیت هیچ کداممان بدبختی بیشتر آب و خاک نیست.

محبوبه رضایی امیدوارم زودتر از زود رها و آزاد باشی
دوست‌دار تو
هستی
آبان ۱۴۰۴

از اینستاگرام هستی امیری

@Hosseinronaghi