روز نخست چون دم رندی زدیم و عشق
شرط آن بود که جز ره آن شیوه نسپریم

من یک تنم، اما تنها نیستم.
ما مردمیم، ما ایرانیم.
از همه کسانی که قلب‌شان برای ایران می‌تپد و در این شرایط سخت که خود رنج زیادی را متحمل می‌شوند، بخشی از درد من را به دوش کشیده و با من همراهی کردند تا نفس بکشم و تا آن‌جا که می‌توانم برای آزادی بجنگم، تشکر می‌کنم.

از مردم عزیز و رنج‌دیده ایران، از فعالان سیاسی و مدنی، از فعالان در شبکه‌های اجتماعی که بدون توجه به فعالیت‌های سایبری جهت تخریب زندانیان سیاسی، نمی‌گذارند حقیقت دفن شود، از زندانیان سیاسی و عقیدتی ایران، به‌ویژه زندانیان بند سیاسی زندان قزلحصار که دردهای جان مرا، آن هم در شرایطی که خود زیر بار ظلم هستند، به دوش کشیدند تا قلبم برای ایران بتپد و به جنگیدن ادامه دهد، تشکر می‌کنم.

پس از سه روز بستری، از بیمارستان مرخص شدم. با سرم‌درمانی و دارو، وضعیت عمومی‌ام بهبود نسبی پیدا کرده است. اما با توجه به مشکلات جسمی و بیماری‌ها، همچنان در حال پیگیری ادامه درمان و مراجعه به پزشکان و مراکز تخصصی هستم.

آشکار ساختن حقیقت، عملکرد شفاف، پاسخگو بودن به مردم و ایستادن در مقابل بی‌اعتبارسازی، تخریب و هتک حیثیت زندانیان و مبارزان سیاسی وظیفه همه ماست؛ زیرا حقیقت سلاح مقابله با فریب و پروپاگانداست. از این رو، تاخیرم در سپاس‌گزاری از همدلی و همراهی شما را به دلیل شرایط جسمی‌ام بپذیرید.

پی‌نوشت اول: اعدام مجازات نیست، ابزار سرکوب و کشتار است. صدای اعتراض ما علیه احکام اعدام، باید فراتر از هر نفع شخصی، گروهی، تقسیم‌بندی و اختلاف سیاسی باشد.

پی‌نوشت دوم: این تصویر سه روز پس از پایان اعتصاب غذا ثبت شده است.

دست می‌کشم از خودم،
اما دست‌بردار این خاک نیستم،
حتی اگر حاصلخیز نباشد.
(بهاره رضایی)

پاینده ایران
حسین رونقی

@Hosseinronaghi