✍️آرش صادقی

امروز ⁧ #حسین_رونقی⁩ ، وارد شانزدهمین روز اعتصاب غذای خود شد. بنا بر گزارش‌های رسیده از همبندیان ، وضعیت جسمانی او رو به وخامت گذاشته و علائم نگران‌کننده‌ای از جمله کاهش شدید وزن، ضعف بدنی و افت فشار خون و ضربان قلب در او مشاهده می‌شود.

‏اعتصاب غذا، در ساده‌ترین تعریف، امتناع داوطلبانه از خوردن غذاست. اما در بستر سیاسی، این کنش به ابزاری نمادین و رادیکال برای مقاومت تبدیل می‌شود. هنگامی‌که دیگر اشکال اعتراض با بی‌توجهی حاکمان روبرو میشوند، اعتصاب غذا به عنوان آخرین ابزار مقاومتِ فردی یا جمعی، وارد میدان می‌شود؛ ابزاری که بدن فرد را به میدان نبرد سیاسی بدل می‌کند.
‏اعتصاب غذا یکی از مصادیق مقاومت علیه "زیست‌قدرت" است؛ جایی که دولت با کنترل بدن‌های در بند، اعمال قدرت می‌کند، اعتصاب غذا این الگو را وارونه می‌سازد: بدن معترض دیگر در خدمت کنترل و نظم نیست، بلکه به ابزاری برای اخلال در نظم موجود تبدیل می‌شود.
‏در پاسخ به این کنش، دولت‌ها معمولاً یکی از دو رویکرد را اتخاذ می‌کنند:
‏بی‌اعتنایی: با هدف شکستن روحیه اعتصاب‌کننده و ارسال این پیام که «مقاومت بی‌نتیجه است».
‏عقب نشینی موقتی : بدلیل اینکه مرگ زندانی میتواند هزینه گزافی را به آنها تحمیل کند.

‏در دل فرایند اعتصاب غذا، یک عنصر سیاسی عمیق دیگر نیز نهفته است: اراده و مقاومت روانی. در شرایطی که حاکمان تلاش می‌کنند با محرومیت، ایزوله‌سازی ، اراده معترض یا معترضان را در هم بشکنند، اعتصاب غذا فرصتی است تا زندانی با تمرکز روانی، کنترل را دوباره به‌دست گیرد. این اراده نه تنها برای خود معترض، بلکه برای دیگر زندانیان، الهام‌بخش است. درواقع، هر روزی که یک اعتصاب‌کننده ادامه میدهد و زنده می‌ماند، نوعی پیروزی سیاسی برای گفتمان مقاومت است.

‏اعتصاب غذا را می‌توان یکی از رادیکالترین اشکال مبارزه فردی دانست؛ سیاستی که از نهاد، حزب یا رسانه عبور می‌کند و مستقیماً از بدن آغاز می‌شود. در عصر جدید، که بسیاری از اشکال اعتراض توسط حکومت‌ها سرکوب شده‌اند، بدنِ معترض آخرین سنگر مقاومت است.


@Hosseinronaghi