چرا امروز برای جنوب گریه می‌کنند؟

چطور ممکن است کسانی که تا دیروز در برابر جنایت‌های دشمن در شمال و جنوب سکوت کردند، امروز مهربان‌ترین چهره‌ها شوند؟جریان‌های ضدانقلاب و سلبریتی‌های همسو، که حتی یک استوری برای مدرسه میناب و جنایت لامرد نگذاشتند، ناگهان از «جنوب مظلوم» با اشک می‌گویند.

این دگرگونی، نه تصادف که قطعه‌ای از پازل دشمن است؛ تکه‌های پازل را کنار هم بچینیم:

تکه اول: مهربانی‌های تصنعی
کسانی که ماه‌ها دلواپس ایران نبودند، پرچمدار دفاع از مردم جنوب شده‌اند.
هدف: جا انداختن این باور که «دولت جنوب را فراموش کرده» و کشیدن مرز بیگانگی میان مردم این خطه و سایر نقاط ایران.

تکه دوم: ایست‌های بازرسی، هدف حملات رسانه‌ای
رسانه‌های صهیونیستی (مثل اینترنشنال) بی‌سابقه‌ترین هجمه را علیه ایست‌های بازرسی ایران آغاز کرده‌اند.
هدف: القای «مزاحمت غیرضروری» بودن ایست‌ها؛ در حالی که این سنگر اصلی مقابله با نفوذ ضدانقلاب در کشور است.

تکه سوم: پل‌ها و اسکله‌های جنوب زیر آتش
حملات نظامی به زیرساخت‌های جنوب تشدید شده تا مسیرهای تدارکاتی قطع و انتقال نیرو و تجهیزات مختل شود.

تکه چهارم: القای «بقیه به فکر نیستند»
بی‌آنکه مستقیم از آمریکا نام ببرند، ذهن را به این سمت می‌برند که «اگر حمله‌ای شود، تقصیر دولت و غافلگیری است»؛ یعنی از حالا جبهه داخلی را برای پذیرش شکست آماده می‌کنند.

آیا این چهار رخداد، تصادفی‌اند یا زمینه‌چینی گام‌به‌گام برای حمله زمینی؟

۱. می‌خواهند بگویند «دولت توان دفاع از جنوب را ندارد» ← تنهایی جنوب
۲. می‌خواهند بگویند «ایست‌ها سد راهند» ← قطع همکاری با نیروهای امنیتی
۳. پل‌ها و اسکله‌ها را می‌زنند ← بستن راه اعزام نیرو و تجهیزات
۴. شکاف شمال-جنوب را دامن می‌زنند ← تضعیف دفاع همگانی

حاصل در یک جمله: «راه را برای حمله زمینی هموار کنید.»

چرا این دلسوزی امروز، نقابی برای خیانت فرداست؟
این «مهربانی» نیست؛ مقدمه‌چینی است؛ دشمن می‌داند ایران نیرومند، مرهون مردم است؛ مردمی که پشت ایست‌های بازرسی ایستاده‌اند، جنوبی‌هایی که مقاومت کردند و همه ایرانیانی که در برابر تفرقه قد برافراشتند.

پیش از هر اقدام نظامی، باید این سه ستون فرو بریزد:
مقاومت مردمی را با تخریب ذهنی ایست‌های بازرسی خنثی کند
همبستگی ملی را با القای شکاف شمال-جنوب از بین ببرد
امید به دفاع را با القای ناتوانی دولت ناامید کند

دلسوزی‌های امروز، دقیقاً همین را دنبال می‌کند؛ نه نجات جنوب، که بی‌پناه کردن جنوب؛ جنوب تنها نیست؛ پشت آن، ایران ایستاده است.

همبستگی، هوشیاری و ایستادگی، پاسخ روشن به این سناریوی شوم است.
@Farsna