پوچی یک چیز نیست (مانند میز و چوکی و یا یک مفهوم انتزاعی)، بلکه پوچی یک احساس است که برای انسان عقل‌مند در نسبت با جهان بی‌نظم و آشفته ایجاد می‌شود. انسان از یک طرف و جهان از جانب دیگر در پوچی به هم می‌رسند؛ «پوچی، در اصل، یک قطع رابطه است. در هیچ‌یک از دو سوی اجزایی که با هم مقایسه می‌شوند، قرار ندارد، بلکه از مواجهه‌ی آن‌ها پدید می‌آید» (همان، ص ۴۵). اگر یکی از این دو جناح حذف شود و یا در آن غلو صورت بگیرد، احساس پوچی از بین می‌رود. پوچی بن‌مایه‌ی تراژیک زندگی انسان را آشکار می‌کند، اما گریزگاهی است که فرصت رهایی از چنگال کلان‌روایت‌های تخدیرکننده را فراهم می‌آورد.

اینجا بخوانید:
https://storage.googleapis.com/qurium/www.etilaatroz.com/252326-camus-and-the-message-of-emptiness.html