با وجود فراهم‌شدن امکان محدود آموزش برای تعدادی از دختران، شرایط این مکاتب با محیط‌های رسمی تفاوت‌های جدی دارد. صنف‌ها معمولا در خانه‌های مسکونی یا اتاق‌های کوچک و بدون امکانات آموزشی مناسب برگزار می‌شود؛ جایی که ظرفیت شاگردان فراتر از حد معمول است و گاهی در یک صنف، ده‌ها دانش‌آموز هم‌زمان حضور دارند. در کنار محدودیت امکانات، فضای عمومی نیز با احتیاط شدید همراه است؛ به‌گونه‌ای که شاگردان و معلمان تلاش می‌کنند کم‌ترین توجه به کارشان جلب شود. زهره می‌گوید: «تعداد شاگردان در صنف ما پنجاه نفر است، ما بسیار آرام درس می‌خوانیم. حتا گاهی جرأت نمی‌کنیم بلند صحبت کنیم. همیشه این ترس هست که اگر کسی بفهمد، برای ما و خانواده‌های‌مان مشکل ایجاد شود.»

اینجا بخوانید: https://www.etilaatroz.com/252141