دارم «عادت می‌کنیم» را می‌خوانم و به آن عادت نمی‌کنم. چشمی رد می‌کنم و روزنامه‌وار می‌خوانم که زودتر تمام بشود و نمی‌شود.
چرا دارم با خودم این کار عذاب‌آور را می‌کنم؟ که بفهمم چرا یک رمان عامه‌پسند، که به نظرم آثار مؤدب‌پور پیش آن شاهکار ادبی محسوب می‌شوند، این‌همه مورد توجه قرار گرفته، به چندین زبان مختلف ترجمه شده!، و جوایز ادبی داخلی و بین‌المللی برنده شده است و هنوز هم تجدید چاپ می‌شود. چاپ اول کتاب هم سال ۱۳۸۳ است و حتی نمی‌شود گفت در زمان خودش پیشرو محسوب می‌شده.
بوکمارکی که در عکس نصفش را می‌بینید، خودم درست کرده‌ام. که کمی خود عصبانی‌ام را به تمام کردن این کتاب و نصفه رها نکردنش تشویق کنم. به‌هرحال، حتی خواندن همین کتاب فاجعه را به دنبال کردن اخبار و دعواهای کودکانه و خجالت‌آور آدم‌ها در شبکه‌های اجتماعی ترجیح می‌دهم.

@atefeasadi2