«واضح است که در آغاز درگیری‌ها، ایران تصمیم‌گیری‌ها را به فرماندهان سپرده بود.
به همین دلیل، در بسیاری از مواقع، فرماندهان هم اختیار داشتند بر اساس برنامه‌های عملیاتی از پیش آماده‌شده عمل کنند.
بنابراین برخلاف سیستم ما که در آن مثلاً رئیس‌جمهور، وزیر جنگ یا رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح مستقیماً دستورها و تصمیم‌ها را صادر می‌کنند، در سیستم آن‌ها بخش زیادی از تصمیم‌گیری در سطح تاکتیکی — مثل اینکه به کدام کشتی‌ها حمله شود و موارد مشابه — توسط فرماندهانشان انجام می‌شود.»