آیا بمباران و حمله نظامی خارجی تنها راه نجات است؟
چند روز و یا بهتر است بگوییم چند ماه و چند سال است که این سوال در میان ما مردم ایران در داخل و خارج از ایران مطرح است که آیا ایران باید توسط یک و یا دیگر کشورهای خارجی برای رهایی ما ایرانیان از ظلم و ستم و سرکوب حکومت تا به دندان مسلح و وحشی آخوندها با حمله نظامی نجات پیدا کند یا خیر؟
پاسخ بدین سوال اگر چه برای بسیارانی می تواند بسیار سریع و زودگذر باشد ولی بدون تردید سوالی است قابل تاملِ بسیار که چه منافع و چه مضراتی را بدنبال خواهد داشت.
گروهی که اعتقاد دارند که اسراییل و امریکا…، باید هر چه زودتر و با تمام قوا با حمله نظامی آخوند ها را سرنگون کنند بدون تردید، در شرایط حاکم بر امروز ایران، افراد و گروه های بی شماری را تشکیل می دهند. این گروه به چنین گزینه ای نه تنها فکر می کنند که لحظه به لحظه در انتظار این هستند که چه موقع این حمله نظامی و این بمباران ها به وقوع خواهد پیوست.

چه مشکلاتی باعث می شود که حمله نظامی خارجی برای گروه هایی تنها و آخرین راه حل به حساب بیاید و در انتظارش هستند؟
1 - مشکلات اقتصادی
آنهایی که دارای مشکلات اقتصادی گسترده هستند، مجموعه کسانی که در فقر مطلق، گرسنگی و در خط بقا (زنده ماندن) هستند که بنا بر بعضی آمارهای دولتی و غیر دولتی بیشتر از 60% و بیشتر از 40% در خط بقا.
بیکاران: بر اساس تعریف مرکز آمار ایران افرادی که حتی یک ساعت در هفته کار میکنند نیز شاغل محسوب می شوند. حتی با وجود این بازی با آمار و آمارهای ساختگی بر اساس آمارهای رسمی در مرکز آمار ایران در سال 1402 از حدود 90 میلیون جمعیت ایران تعداد 65 میلیون بالاتر از 15 سال شرایط اشتغال داشته اند و تنها یک سوم آنها بر اساس تعاریف ساختگی خودشان در زمُره شاغلین محسوب می شده اند. مهمتر آنکه بیکاری در میان زنان حداقل 4 برابر و در مواردی تا 9 برابر بیشتر از مردان بوده است. ۴۲/۸ درصد از بیکاران کشورمان تحصیلات دانشگاهی دارند که بیش از ۷۰ درصد آن زنان تحصیلکرده هستند.
2 - مشکلات اجتماعی
از نظر اجتماعی بی عدالتی، عدم برابری و نبود آزادی های فردی و مدنی مشکلات بسیاری برای کل جامعه ایرانی بوجود آورده است. محدودیت های گسترده ای به مانند تبعیض قانونی علیه زنان و گروه های مذهبی که خود بخود باعث تحت ستم قرار دادن ایرانیان نقاط مختلف ایران شده است از جمله مشکلات و نارضایتی هایی است که حمله نظامی را میتواند به عنوان تنها گزینه نجات ببیند.
یادآوری این مهم لازم است که اعتراض های زنان به اعمال شرایط و قوانین تبعیض آمیز تنها پس از دو هفته از جایگزین شدن جمهوری اسلامی آغاز شده بود. مسئله حجاب به عنوان نُماد تمام تبعیض ها در رابطه با زنان و هنجارهای اجتماعی که سابقه ای طولانی به عمر جمهوری اسلامی دارد امروز خواست به تغییر را نشانه گرفته است.
امروز اکثریت مردم در ایران به مهاجرت فکر می کنند. اگر در سالهای پیشین مهاجرت نخبگان و متخصصین ایجاد نگرانی می کرد امروز این پدیده در میان طبقات پایین تر از متوسط و توده ها نیز رُشد پیدا کرده است مهاجرتی که جمعیت همچنان رو به افزایش ایرانیان خارج از کشور موید آنست و در جهت یادآوری اینکه اگر آمار جمعیت کشور را حدود 90 میلیون برآورد کنیم و جمعیت ایرانیان خارج از کشور را حدود 7-8 و یا بعبارتی حتی 9 میلیون بدانیم بدین معناست که تا کنون از هر 8-9 نفر ایرانی یک نفر خارج ازخود به سر می برد.
3 - مشکلات فرهنگی
از نظر فرهنگی، بزرگترین مسئله ایکه مشکلات حیثیتی برای رژیم ایجاد کرده روی گرداندن بسیاری از مردم و خاصه جوانان کشور از دین و مذهب و خاصه نفرت از اسلام است که برای وابستگان حکومت هم ایجاد مشکل کرده است. نمونه بارز آن به جای نماز جمعه های میلیونی به گفته خودشان، تنها 142 نفر نمازگزار در جمعه 24 فروردین 1403 شرکت داشته اند . ناگفته نماند که فساد و غارتِ سیستماتیک و سازمان یافتهِ گستردهِ کلیت نظام اعتراض بسیاری از مذهبیونی که تا کنون با حکومت بوده اند را نیز باعث گشته است.
4 - مشکلات سیاسی
گروه هایی با نام و عنوان اپوزیسیون که هیچ شناخت خاص و تخصصی از موقعیت کنونی ایران نداشته و ندارند و بدون برنامه ریزی و آینده نگری به صورت واکنشی با هیجان و تحریک افکار عمومی عمل می کنند. این گروه ها تنها در جهت زنده نگهداشتن نام و عنوان اپوزیسیونی که برای خود ایجاد کرده اند، بدلیل نداشتن هیچگونه راه حل واقعی و عملی، تنها گزینه را نگاه به خارج و حمله نظامی می پندارند.
گروه دوم و آنهایی که چه در عیان و چه در نهان مخالف حمله نظامی و بمباران کشور از سوی کشورهای خارجی هستند.